Wat een marktdag met je doet

Wij hebben afgelopen voorjaar honderd bezoekers gevraagd wat een dag op Le Marie Marché met hen deed. We verwachtten antwoorden over kraampjes en aankopen. We kregen iets anders.

De top-drie was niet wat we dachten

1. "Ik werd langzamer.", 41 keer genoemd.
2. "Ik praatte met vreemden.", 33 keer.
3. "Ik zag dingen die ik niet wist te willen.", 29 keer.

Pas op de vierde plek kwamen de aankopen zelf. En zelfs die werden door de meeste bezoekers verteld als verhalen, niet als producten. "Een schaal die mijn moeder in de jaren tachtig op een vlooienmarkt in Aix had kunnen kopen." "Een kettinkje dat ik gaf aan mijn vriendin op de avond dat ze terugkwam uit Parijs."

Waarom we dit blijven doen

Een markt is een excuus. Een excuus om door een ochtend heen te zwerven die anders zou opgaan in boodschappen, was-en-wassen, en korte berichten. We weten dat de bezoekers ons niet alleen voor de pioenrozen komen. Ze komen voor wat een markt met hen doet, wat hij in de tijd doet, wat hij in het tempo doet, wat hij in het hoofd doet.

"Ik kocht niets, en ik ging weg met meer dan ik had."

Wat we de volgende editie doen

Drie kleine dingen, op aanraden van de respondenten. We zetten één extra zit-hoek neer; we vragen de muziek-acts om iets langzamer te beginnen; en we plaatsen een schrijftafeltje met postkaarten, gratis te schrijven, gratis te versturen, voor wie iemand dingen wil zeggen die hij anders niet zou zeggen.